Like a Fool

posted on 27 Apr 2015 08:12 by inthemoodforlove
ฉันชอบเธอ...
ถึงไม่บอกก็รู้อยู่แล้วใช่ไหม...
อยากเก็บความฟิน...
อยากเก็บความหวาน...
นี้ไว้ในหัวใจอีกนานแสนนาน...
หรืออย่างน้อยก็อีกระยะหนึ่ง
 
ก็คนโรคจิตคนนั้นกับข้อความรุนแรงแบบนั้นแหละ
ก็เพราะเฟซบุ๊คส์ ทำให้เขาเห็น ทำให้เขามาหาฉัน...
 
ขอบคุณมากๆนะคะ
 
เธอเหมือนเป็นสิ่งที่สวรรค์ส่งมา
เมื่อฉันตื่นในวันนั้น... ฉันกำลังนึกอยู่พอดีว่า 
อยากโทรหาเธอจังเลยน้า
อยากบอกเธอว่าฉันอ่อนแอ อยากบอกเธอว่าฉันแย่แค่ไหน...
ทำไมต้องเป็นเธอ... ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...
ในใจคิดข้อความที่จะส่งหาเธอเสร็จเรียบร้อยแล้วว่า 
"... มาหาหน่อยได้ไหม วันนี้เฟินอยู่ร้านดอกไม้ อยากเจอจัง อยากคุยด้วยจัง..."
แต่ไม่ได้ส่งไปหาหรอก เพราะในใจคิดว่า เราเป็นใคร เราเป็นอะไรสำหรับเค้า ทำไมเค้าถึงจะต้องมาด้วยล่ะ
 
วันนั้นก็ไปสัมภาษณ์งานบริษัทญี่ปุ่นเสร็จแล้ว ต้องเดินผ่านซอยนั้น
เธอรู้จักเทพเจ้านั้นไหม...
ที่ครึ่งซีกเป็นหญิง ครึ่งหนึ่งเป็นชาย...
ทุกครั้งที่เห็นเทพเจ้าองค์นี้ ก็จะนึกถึงเธอ
เธอ... ที่อยู่ในซอยนั้น...
วันนั้นฉันยืนสวดไหว้เทพเจ้า ซื้อพวงมาลัย ในใจก็คิดถึงเธอ...
เดินไปหนึ่งสถานีจนถึงร้านดอกไม้ 
ร้านดอกไม้ที่เย็นฉ่ำ เย็นสบายสุดๆ ในฤดูร้อนแบบนี้...
สถานที่แห่งนี้คือสวรรค์
ขณะที่จัดดอกไม้อยู่ในมือ
ใบหน้าที่คุ้นเคยก็เข้ามา ใบหน้าอ้วนกลม ไม่เจอกันสักพักแล้ว เหมือนใบหน้านี้จะอ้วนขึ้นด้วยน้า... 
มันเป็นเหลี่ยมๆ
อ้วนมากับคนเกาหลีที่ฉันไม่รู้จัก... เขาน่ารักดีนะ...
 
อ้วนบอกว่า เฟิน... (ชื่อคนที่ฉันอยากเจอที่สุด ที่นึกถึงในเช้าวันนั้น) รออยู่ในร้านกาแฟแน่ะ...
ไปหาสิ...
นี่ฝันไปหรือเปล่านะ...
เธอไม่เคยออกมาหาฉันเลย
 
แต่เพราะวันนั้นยุ่งๆ อยู่ดีๆก็มีช่อเข้ามาสามช่อ
ฉันไม่สามารถทิ้งงานแล้วออกไปหาเธอได้อย่างใจ
ฉันเห็นหลังเธอแล้วล่ะนะ เธอนั่งหันหลังอยู่ 
มันเป็นหลังของคนที่ฉันชอบที่สุด
เค้ามาหาฉันแล้ว
อยู่ใกล้แค่นี้เอง...
 
แต่ฉันต้องจัดช่อ... ผูกริบบิ้นให้ดอกไม้ต่อไป...
เพราะออกมาทำ หน้าเรือนดอกไม้อยู่แบบนั้น เธอก็คงเห็นฉันมั้ง...
แล้วเธอก็ออกมา... ตอนที่เธอมา มันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก 
แค่สบตา แค่สบตา นั่นดูจะพอแล้ว มันอิ่มไปหมดเลย
ฉันไม่สนแล้ว ว่าเธอจะคิดยังไงกับฉัน...
ถึงจะเป็นน้อง... แต่เธอก็รักฉัน เป็นห่วงฉัน มีน้ำใจมาถึงที่ร้าน...
นี่ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ
เธอถามฉันว่า "เป็นไงมั่ง" แค่นั้นก็เหมือนจักรวาลสำหรับฉันแล้วล่ะ
ฉันพอแล้ว ฉันพอแล้วจริงๆ
 
ฉันจำเธอได้ เธอเคยงอนด้วยล่ะ ที่ฉันออกไปเที่ยวกับอ้วนทั้งวัน
เธองอนว่าทำไมอ้วนไม่ชวนเธอ
พอมาเจอกันตอนกลางคืน ตอนนั้นที่โตเกียว... ฉันกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร...
ทำไมเดี๋ยวนี้ คนที่ใจเต้น คนที่ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ กลับกลายเป็นฉันไปได้
 
แต่ก่อนได้เจอเธอ ปีละครั้ง สองครั้ง เพราะฉันไปตามผู้ชายที่มาพักกับเธอ...
เดี๋ยวนี้... กลายเป็นฉันอยากเจอเธอ... ไม่อยากเจอใคร...
คนบางคนก็รู้ตัวช้า
ช้าซะเหลือเกิน...
พอรู้ตัว... ก็เหมือนจะไม่ทันซะแล้ว...
 
แต่ก็ยังดีใจ ที่เธอมาปรากฎกายวันนั้น มันเหมือนเธอยืนยันว่าเธอยังอยู่
ฉันยังมีเธอ เธอแคร์ฉัน... มันไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านั้นเลย... 
 
ตาที่ฉันชอบ
ตาที่ฉันอยากสบตานานๆ แต่ก็หลบตาก่อนทุกครั้งเลย...
อย่ามาเล่นมนตร์กับฉันสิ ถ้าเธอไม่ได้ชอบฉัน...
 
คำพูดที่ทำร้ายแต่รักษา
คำพูดที่แรงๆ 
เธอเป็นยาขม แต่เธอคงอยากให้ฉันหาย...
ทั้งนี้ทั้งหมดมาจากความปรารถนาดีล้วนๆ 
บางทีก็เถียงเธอ บางทีถึงกับเบือนหน้าหนี
เรานั่งคุยกันแบบนั้น คุยกันอยู่สามชั่วโมง... บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด... พึ่งจะมาผ่อนเบาในช่วงท้ายๆ
อ้วนกับเพื่อนอ้วนนั่งอยู่ไกลๆ
เธอรู้จักฉันดีขนาดนั้นแล้ว... ฉันสิกลับไม่รู้จักเธอเลย...
 
เมื่อคืนฉันก็ไปหาเธออีก... ผู้ชายสามคนยืนกันอยู่หลังบาร์แบบนั้น 
ฉันไม่ตั้งใจจะพูดกับเธอด้วยคำแบบนั้นเลย...
แต่คำที่ฉันพูดกับเธอกลับเป็น "เก็บเงินเลยค่ะ"
ทำไมจึงเป็นแบบนั้นนะ
 
เมื่อวานเธอดูตัวเล็ก เธอดูอ่อนแอ เธอไม่สบายใจที่ฉันไปหาเธอแบบนั้นหรือเปล่านะ...
คิดมากไปไหม...
แต่ฉันขออนุญาตเธอแล้วนะ
เพื่อนฉันบอกว่าผมเธอน่าลูบจังเลย เหมือนแมว...
ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน...
สงสัยว่าชาตินี้ฉันคงไม่กล้าทำอะไรเลย 
จับมือ ลูบผม ทุกๆอย่าง
ฉันมันป๊อดมาก กับคนที่ชอบมาก
คนที่ไม่ชอบ... กลับยอมๆ อะไรก็ได้... ทำไมเป็นแบบนั้นนะ
 
เพื่อนของอ้วน... ที่ป่านนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าชื่ออะไร เจอหน้าฉันก็ยกมือสวัสดี...
อ้วนสอนมาดีมาก ฮ่าๆๆ น่ารักจัง... เค้ามาถามเรื่องเรียนจัดดอกไม้ 
 
ฉันจะเข้าไปร้านเธอทำไม ถ้าฉันไม่อยากเจอหน้าเธอ
แต่พอเข้าไปแล้ว... กลับไม่ได้พูดอะไรเลย นอกจาก หวัดดี คิดตังค์เลย ไปก่อนนะ...
เธอบอกว่า "มาอีกๆ" คำว่า "มาอีกๆ" มันจะเหมือนกับคำว่า "เจอกันๆ" หรือเปล่านะ
เธออยากเจออีกจริงๆไหม 
 
ชอบตอนสมัยก่อนจัง... ตอนที่เราเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน...
เราได้เจอกันทุกวัน หรือเกือบจะทุกวันเลยเนอะ...
ตอนนั้นไม่เคยคิดอะไรเลย แม้แต่ตอนที่เธอขี่จักรยานออกมาหาก็ไม่คิดอะไรเหมือนกัน
ตอนที่... เธอให้ฉันยืมจักรยาน... รู้แต่ว่าเธอเป็นคนใจดี... แต่ก็ไม่เคยมองเธอในฐานะคนที่จะชอบได้เลย
รู้แต่ว่าเธอใจดี รู้แต่ว่าชื่นชมเธอมากๆ
ตอนที่จะเอามือถือไปปิดกะเธอ แต่อดไปกะเธอ... ฉันก็โกรธ เสียใจ 
เธอเป็นคนให้ใช้ชื่อเธอตอนซื้อมือถือเครื่องนั้นด้วยนี่นา... ฉันจำได้ดี
เธอเป็นพี่ชายที่ดี
เธอเป็นคนดี...
ฉันชอบเธอนะ...
 
เอาการ์ดวันเกิดไปให้... เมื่อวันเกิดที่ผ่านมานี้... มันบ๊องมากเลย...
ในนั้นเขียนด้วยว่า... "ชอบเธออย่างที่เธอเป็น..." 
ไม่รู้ว่าคนอ่าน อ่านแล้วจะรู้สึกยังไง แต่คนที่ให้ก็แย่ชะมัด... มีแฟนอยู่แล้วยังจะเขียนแบบนั้นให้เธอ...
มีแฟนอยู่แล้ว ยังเอาเพลงไปแปะบนวอลล์ของเธอ 
ฉันมีแฟนเป็นเกราะ เพื่อฉันจะได้ไม่รู้สึกแป้กมากเวลาชอบเธอ
แต่ทำแบบนั้นก็ไม่ให้ประโยชน์กับใครอยู่ดี...
 
พี่ชาย... ฉันแปลกใจมากนะ ที่เธอเลี้ยงข้าว... แล้วก็รู้สึกขอบคุณด้วย...
 
เสียงทุกเสียงที่เธอสอนฉัน ที่เธอว่าฉัน มันดังก้องอยู่ในหัว
บางอย่างฉันก็จำเป็นต้องเปลี่ยน
ต้องเปลี่ยนให้ได้ด้วย มันดีกับตัวฉันเอง
 
ฉันแค่รู้สึกดี รู้สึกขอบคุณ ว่ามีคนบนโลกที่รู้จักฉันดีขนาดนี้ด้วย
ฉันชอบเธอ
เธอเป็นคนฉลาดและเป็นคนดี
แต่ที่มากกว่าสิ่งใดๆทั้งหมด...
ชอบบรรยากาศรอบตัว ตอนได้อยู่กับเธอ ตอนเหมือนจะได้อยู่กับเธอสองคน...
ฉันชอบเวลาอยู่ในรถกับเธอ
เวลาเธอเปิดเพลงให้ฉันฟัง...
รถกระบะสีดำคันนั้น มันหายไปไหนแล้วน้า...
 
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอหรอก ไม่รู้เลยสักกะนิด ฉันจะกล้าถามเธอตรงๆอย่างที่เธอถามฉันหรือ...
ไม่เอาอ่ะ... ฉันไม่อยากรู้...
บางทีก็ชอบที่จะหลอกตัวเองต่อไป...
เธอบอกว่ากิ๊กเธออยู่คอนโดนี้...
คำถามที่ฉันถามคือ... ออ... เค้าอยู่คนเดียวหรอ...
ฉันเป็นยายบ้าอะไรอย่างนั้น
 
รถคันใหม่ของเธอพาฉันมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ
อ้วนกับเพื่อนคุยกันเป็นภาษาเกาหลีอยู่ข้างหลัง
ฉันคุยกับเธอ และเธอเปิดเพลงจีนให้ฟังอยู่ข้างหน้า... 
อย่างที่คาปิบอก เวลาที่ติดอยู่ในรถกับคนที่เราชอบแล้ว 
เราอยากให้เวลานั้นยาวนานออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่อยากถึงจุดหมายเลย...
ไม่ลงได้ไหม 
 
 
บ้าดีที่ไปถามเธอว่าต้องบอกทางไหม...
จริงด้วยสินะ... เธอเรียนโรงเรียนนั้น...
ฉันรู้จักหลายคนใกล้ตัวเลยที่เรียนจบจากโรงเรียนนี้
เราสองคนเกิดที่โรงพยาบาลเดียวกันด้วย
พอชอบแล้วก็พยายามหาข้อเหมือนให้ได้มากที่สุดเลยเนอะ...
 
ตอนที่ฉันจะเดินออกจากร้าน... ตอนที่ฉันบอกเธอไปว่า จะกลับแล้วนะ
เธอบอกว่า "อย่าลืมจ่ายตังค์ล่ะ" ฉันได้แต่หัวเราะ... ตลกอ้ะ คนๆนี้ ไม่ลืมหรอก...
ปรากฎว่าออกมาเธอจ่ายให้ เธอพูดเสียงแข็งๆกว่าปกติว่า เลี้ยงปลอบใจ
ถ้าคิดว่าเธอเขิน... มันก็จะมโนจนเกินไปเนอะ...
 
เธอถามฉันว่ากลับยังไง ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
ฉันไม่ขอร้องให้เธอไปส่งหรอก เพราะคิดว่าน่าจะโดนปฏิเสธอีก...
เลยบอกว่าเดี๋ยวกลับแท็กซี่... ไม่เดือดร้อนอะไรเนอะ เวลาเราไม่ตั้งความหวัง
ปรากฎว่าเมื่อออกมาจากห้องน้ำ เธอบอกอ้วนว่าจะไปส่งฉัน...
ขอบคุณมากๆนะ เธอคงจะรู้ได้ว่าวันนั้น ฉันแย่แค่ไหน...
โดนจดหมายแย่ๆ ทำซะเสียขวัญเสียใจ
คนที่เป็นแฟนก็หายไป ไม่ตอบ ไม่รับโทรศัพท์ ไม่โทรกลับ ไม่อยู่ด้วยกันเลย...
เธอเป็นคนที่ช่วยฉันไว้
การกระทำของเธอบอกฉันว่า โลกนี้ความรักที่ให้โดยไม่หวังอะไรยังมีอยู่...
การที่เธอมาส่งทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอแคร์ ฉันยังมีคุณค่า... มันเป็นการกระทำเล็กๆ แต่ความหมายมันยิ่งใหญ่นะ...
 
คนที่ปกติไม่มาหา แต่เวลาเดือดร้อนก็มาหา 
คนที่ปกติไม่เลี้ยง แต่เวลาฉันมีเรื่องเสียใจก็เลี้ยง
คนที่ปกติไม่มาส่ง แต่เวลาแบบนี้ก็มาส่ง...
ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วนะคะ...
รู้ว่าพี่ชายไม่ได้ชอบฉันเลย
มันเป็นความปรารถนาดีล้วนๆ
แต่ฉันขออิน ขอฟิน ขอฝันไปคนเดียวอีกสักพักจะได้ไหม...
 
เมื่อวานฉันเห็นเธอยืนคุยโทรศัพท์ไป ยิ้มไป ยิ้มหวาน
เดาว่าเธอก็คงกำลังอินเลิฟอีกเหมือนกัน
 
ขอบคุณเธอ
ขอบคุณทุกๆคนที่อยู่ด้วยกันในช่วงนี้
ขอบคุณครูอ้อยด้วย
มีหลายแมสเสจที่มาจากทั้งเธอ มาจากโค้ชของฉัน มาจากครูอ้อย
มันคงถึงเวลาต้องเปลี่ยนเสียที
เปลี่ยน
 
เพราะเราไม่อยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ มีความสุขกว่านี้ ประสบความสำเร็จกว่านี้ และเป็นอิสระกว่านี้หรอกหรอ...
 
สาธิตา 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

นกยักษ์ เธอควรอัพบล็อคได้แล้ว ดูฉันสิ อัพเยอะเลย! 55
เอาล่ะ ฉันควรจะเม้นท์อะไรที่มันเข้าเรื่องได้แล้ว
อย่างที่ฉันบอกเธอไปนะ กับบางคนต้องพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองล้ำเส้นเข้าไปทำให้เค้าลำบากใจ
ฉันว่าพี่เค้าเป็นคนนึงที่ควรค่าแก่การรัก แล้วก็ใจดีกับเราสุดๆ
แต่การก้าวมาเจอกันเต็มตัวหรือสานสัมพันธ์เพื่อพัฒนาไปเป็นรูปแบบอื่นก็มีความเสี่ยงอยู่มาก
ความรู้สึกดีๆที่ทำด้วยกันมาก็อาจจะแตกสลายได้ง่ายๆด้วย 
(คิดในแง่ร้ายไปมั้ย? ช่วยไม่ได้เลย ฉันชอบคิดในแง่ร้ายก่อนเสมอ ='=)
จะว่าไป พี่เค้าเหมือนเป็นโอเอซิสกลางทะเลทรายเลยน้า 
เก็บไว้ให้เป็นที่พิเศษอยู่ตรงนั้น แล้วคอยแวะไปทักทายด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกันดีกว่า
แบบนั้นมันดูยาวนานดี
เธอเขียนเรื่องการหลงรักอะไรซักอย่าง
หรือใครซักคนได้ดีเหมือนเคย
เก็บหมดทุกความรู้สึกในใจ 

ตอนนี้เธอทำงานประจำที่ดูสนุกมาก และมีงานอดิเรกที่ชอบมากด้วยนี่นะ
ฉันชอบงานอดิเรกของเธอจัง ชอบร้านดอกไม้ที่เธอไปทำงานมากๆ
มันต้องเย็นชุ่มฉ่ำ และหอมมาก ดอกไม้แพงๆสวยๆเต็มไปหมดเลยด้วย
เป็นที่ๆดีอ่ะ เห็นแล้วอยากไปลองหัดทำบ้างจัง
ฉันชอบการประดิดประดอย ทั้งแต่งขนม ทำดอกไม้ ทำสมุด
มันได้สรา้งสรรค์งานและผ่อนคลายตัวเอง
เพราะงั้น ตอนนี้ก็เลยคิดว่าเธอคงจะรู้สึกดีมากๆ
เหมือนเจอที่ๆใช่เลย
จงก้าวไปข้างหน้าและเติบโตด้วยความรู้สึกดีๆนะนกยักษ์
open-mounthed smile

#1 By ปิยะ99 on 2015-05-01 20:18