window shopping

posted on 08 Jul 2015 21:30 by inthemoodforlove
หลังจากที่คุณสิงโตหายไป...
และฉันเขียนความในใจออกมาในบล็อคซะแบบนั้น...
อาจเป็นการสื่อสารกับจักรวาล...
เค้าก็กลับมา
พร้อมกับรูปภาพที่แสดงให้เห็นว่า เค้าไปผ่าตัดตามาจริงๆน้า...
เชื่ออยู่แล้วล่า ฉันไม่มีปัญหากับข้อนั้นเลย...
แล้วเธอก็กลับมาคุยเยอะๆ
แปลกใจดีเหมือนกัน...
ดีใจที่เธอกลับมา...
แต่ก็ทำให้ชินกับอะไรๆแบบนี้ได้มากขึ้นด้วย...
 
เซรั่มชองซัลฮวาซูตัวล่าสุดมันดีจริงๆนะ
วันนั้นยังเขียนถึงอยู่เลย
อยู่ดีๆแม่ก็ให้มาโดยบังเอิญ... 
พอล้างหน้าเสร็จแล้วใช้ ตามด้วยมาร์สเต้าหู้ของญี่ปุ่น...
เลยรู้สึกว่าช่วงนี้ผิวหน้าดีสุดๆเลย อะไรไม่ดี แต่ผิวหน้าดีนะ...
นั่งจับๆหน้าตัวเองทั้งวัน... บ้าไปแล้ว...
และยังมีโรคจิตแบบเอาแผ่นลอกสิวเสี้ยนมาแปะจมูก
นานๆแปะทีนะ 
แล้วเวลามีไขมันหลุดออกไปเป็นแท่งๆอย่างเห็นได้ชัด จะมีความสุขมากๆ
ยังมีโรคจิตเกี่ยวกับร่างกายตัวเองอีกหลายอย่างนะ 
เช่นอยากไปเลเซอร์ขี้แมลงวันบนแขนทั้งหมดให้หมดไปด้วย...
 
เมื่อวานเธอลงรูปคู่กับเพื่อนสนิท เธอบอกว่านี่เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอ...
ก็น่ารักสไตล์เกาหลีนะ
แต่ว่าเวลาอยู่ด้วยกัน... ดูเหมาะกันด้วยล่ะ...
เหมาะกันมากกว่าฉัน
มันเป็นเสียงที่อดที่จะไม่ขึ้นมาในหัวได้เลย...
 
ดีนะ ที่เรามีเพื่อนอยู่... มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้ในวันแป้กๆแบบนั้นเลยล่ะ 
ฮ่าๆๆ
เพื่อนตั้งสองคนแน่ะ
แล้วเราก็เดินไปหา... ได้กินซิซเลอร์ได้ยังไงไม่รู้... ไม่ได้ตั้งใจจะมากินเลย... แต่ก็ได้กินซุปสมใจ...
อย่างที่บอกสิงโตไว้จริงๆ
 
บางที... สิ่งที่เราสองคนต้องการ คือการพัก และระยะห่าง...
เธอว่าดีไหม...
ฉันว่าดี...
มันก็คงจะเป็นอะไรอย่างนั้น...
อะไรที่ฝืนธรรมชาติมักไม่ดี...
 
ฉันดีใจที่ฉันกับเพื่อนคนนี้สนิทกันอย่างเหลือเชื่อ
มันลงทุนแกะผม ทำให้ยุ่งๆ ทำหน้ามึนๆ เพื่อให้ดูแมนๆ เป็นเพื่อนฉันด้วย
เรารู้จักกันมากี่เดือนแล้วหนอ... ก็น่าจะสักห้าเดือนได้แล้วล่ะ...
สนุกดีนะ มันดูต่อบทสนทนากันลื่นไหลมาก คิดอะไรเหมือนๆกัน เหมือนคุยกับตัวเอง...
ฉันก็ปล่อยๆเธอไปนะในร้านหนังสือนั่น
นั่งเล่นมือถือ จนสาวกรุ๊ปเออีกคนเดินมาด่า 
ฉันก็เลยเข้าไปหาเธอ นั่งอ่านหนังสือดูดวงอีกตามเคย... เธออ่านดวงตัวเองที่เป็นงูดิน
ฉันเป็นเสือไฟที่พลังงานล้นเหลือ
ส่วนเธอเป็นอะไรน้า... เป็นแกะเหล็ก... แปลกมากเลย...
นั่งลงอ่านหนังสือดวงให้เธอฟัง... เหมือนเป็นคุณแม่... แล้วเธอก็เป็นคุณลูกที่อ้อนๆมากเลย...
จนหมดเวลาของคิโนะคุนิยะนั่นแหละ ถึงจะลุกกัน... อ่านไม่จบ... ถ่ายรูปเอาไว้ด้วย...
เอ่อ...
 
วันนี้ด้วยความบ้าพลัง...
หลังเลิกงานว่าจะลองเดินไปขึ้นรถเมล์หรือไม่ก็ต่อรถไฟฟ้าที่ศาลาแดงเฉยๆ 
แต่กลับอยากเดินอีก เลยเดินทะลุซอยคอนแวนต์ไปออกสาทร แล้วเดินไปจนถึงสถานีสุรศักดิ์เสียเลย 
โอ้วว มันไกลมาก แต่ตอนเดินไม่ค่อยเหนื่อยนะ ฟังเพลงเกาหลีที่ประกอบเรื่อง it's okay, that's love ไปเรื่อยๆเลย...
 
มันดีนะ สำหรับคนที่ต้องจ้องคอมหรือมือถือทุกวัน เดินไปเรื่อยๆ ดูวิว สัมผัสลม และใช้หูมากกว่าตา
ให้ตาได้พักเสียบ้าง...
มันดีล่ะ...
ตอนนี้คุณสิงโตกำลังพักตา...
ทุกอย่างก็เหมือนเดิมนี่นา...
เค้าจะมาเมืองไทยในสิ้นเดือนนี้ ถ้าพี่ลักรับเข้าทำงาน
พี่ลักขา... รับโนอาเถิดนะคะ...
ฉันจะบอกพี่ลักอย่างไรดีน้อๆๆๆ
แหงะ...
คิดๆๆ และอธิษฐานขอพรจากพระเจ้าไว้...
 
ฉันมีความสุขจัง ฉันเดินๆๆๆ ฉันเดินไปดูโบสถ์ ดูบันยันทรี เดินดูถนนสาทร
อาจจะเพราะฉันคิดถึงเธอมากเกินไป...
เธออ่านแต่ไม่ตอบ... แต่พอทักสติ๊กเกอร์ไปอีกทีก็คุยกลับมาเสียมากมาย...
จะยังไงต่อดีน้า...
แต่ฉันจะวางชีวิตไว้ในหัตถ์ของพระเจ้า...
ฉันจะทำให้ดีที่สุด
ทำเหตุให้ดีที่สุด แล้ววางผล วางใจกับผล ปล่อยวาง...
แต่ทำได้จริงหรือ...
เอาเป็นว่าพยายามทำเหตุให้ดีที่สุดแล้วกัน...
 
นะ...
 
คนกรุ๊ปเอที่ชอบแพ้พวกเลือดกรุ๊ปบี...
แง...
 
แต่ขอบคุณนะคะ
คุณสิงโต
 
ขอบคุณพระเจ้า
ขอบคุณเพื่อนๆด้วย
เธอเป็นไกด์พาเราดูเสื้อผ้า รองเท้า การจัดร้านของร้านแพงๆทั้งหลายจนครบ
พระเจ้า นี่มันสนุกมากเลย... อยู่กับเธอแล้วสนุกดีนะ...
เราไม่จำเป็นต้องออกไปเดินฝั่งสยามร้อนๆ
แต่เดินเย็นๆอยู่ฝั่งนี้ก็ได้นี่นา
 
ไม่รู้เมื่อวานอมยิ้ม ยิ้ม หัวเราะ โวยวาย ฟูมฟาย กับเพื่อนไปกี่รอบ
แต่เพราะเป็นเพื่อนเลยทำแบบนี้ได้ สนุกจังเลย :))
 
คุณสิงโตโนอา... แล้วพบกันเร็วๆนี้นะคะ :)))
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อ่า~~ ตอนอ่านเอนทรี่นี้ สิงโตโนอาก็คัมแบคทูบิ๊กเบริด์ซะแล้ว
เอนทรี่นี้ต้องเปิด You're My Best Friend ของ The Once คลอไปด้วย
ฉันชอบมีเเพื่อนเยอะๆจังเลย ตอนที่เหี่ยวเฉา มีเพื่อนไว้ใกล้ตัวน่ะดีมากๆ
ชีวิตจะสดใสซู๋ซ่ายิ่งกว่ากินเป๊ปซี่ในหน้าร้อน แถมไม่อ้วนฉุด้วย
ฉันชอบที่เธอออกไปเดินเล่น วันนี้ฉันก็เดินเล่นมาหน่อยๆ
เป็นวันบ้าพลังที่นั่งรถจากสารภีกลับมาที่ลำปาง
พอถึงขนส่งที่ลำปางก็มุ่งหน้าเดินเพราะขี้เกียจรอรถสองแถว
บ้ามาก เพราะหอบกระเป๋าเสื้อผ้าแสนหนักกับโน๊คบุคอีกตัวไปด้วย
เดินไปไกลทีเดียว เพราะอากาศดี ฝนเพิ่งหยุดตก
พื้นแฉะเป็นวงบางที่ โดยรวมแล้วเป็นสีเทาเข้ม
แถมใบไม้ก็สีเขียวชะอุ่มแบบที่ชอบด้วย พรุ่งนี้ฉันว่าจะปั่นจักรยานเล่นล่ะ.. อ้าว กลายเป็นว่าฝอยเรื่องตัวเองแทนซะแล้ว ฮ้าๆ
ฉันเห็นด้วยนะ เรื่องที่ว่าสำหรับคนที่ต้องจ้องคอมหรือมือถือทุกวัน เดินไปเรื่อยๆ ดูวิว สัมผัสลม และใช้หูมากกว่าตา
ให้ตาได้พักเสียบ้าง...
ฉันเอง.. ใช้ตาจ้องคอมตลอดทั้งวัน
เพราะงั้นก็เลยจะชอบเดินเล่น และนั่งรถรับลมเหมือนหมา
มันดีนะที่เราสามารถผ่อนคลายได้ด้วยตัวเอง
ฉันขอให้เธอมีวันคืนที่ดีและมีความสุขตลอดไปนะจ๊ะ