Bing Bong

posted on 25 Aug 2015 01:18 by inthemoodforlove
เป็นหนังที่มีฟีดแบคแปลกมาก
บางคนดูแล้วบ่น ไม่ชอบเลย
ฉันไม่เคยนึกอยากดู
แต่พอตังกฤณหรือใครสักคนเขียนถึงก็เริ่มสนใจ
ประกอบกับเพื่อนที่สนิทบอกว่า เอออยากให้แกไปดู
เค้าเชื่อว่ามันมีเอฟเฟกต์ต่อแต่ละคนไม่เหมือนกัน
บางคนดูแล้วนอยด์
เพื่อนฉันคนนี้ดูแล้วนอยด์
ทั้งๆที่ปกติเราค่อนข้างคล้อยไปในทางเดียวกันนะ
 
ชวนน้องดู
ได้โอกาส น้องกลับมาจากญี่ปุ่น
เลยชวนไปดูกันทั้งบ้าน
มันดีมากๆ ได้ใช้เวลากับครอบครัว
เพราะพ่อกะแม่ฉันไม่ได้ดูหนังในโรงนานมากๆแล้ว
คือมันดีอ่ะ ที่ขำหันไปก็ดูว่าพ่อขำมั๊ย
อ้วนหลับหรือเลป่า
ปรากฏว่าอ้วนไม่หลับเลย ตั้งใจดูไปจนจบเรื่องแล้วยังบอกว่าสนุกด้วย
ดีใจจัง
 
หนังดีอ่ะ
ข้อความดี
ทำได้ดี
 
แต่ก็อดร้องไห้ไม่ได้กะฉากนึง
คือขนาดรู้มาแล้วว่าจะจบแบบนี้
อารมณ์ที่เศร้าจนเอ่อล้นก็ทำให้เราหลุดเผลอร้องไห้เสียงดังอ้ะ
(เวลาหัวเราะก็หัวเราะเสียงดังด้วย)
เส้นตืนไปซะทุกอย่าง
เป็นผู้หญิงขี้แง และบ้า และเซนซิทีฟ และกินจุ และเป็นทุกๆอย่างในคนเดียวกัน
 
เค้าบอกว่าฉันเหมือนกระต่าย
เพราะว่ายังไม่เคยเจอตอนแองเกอร์เข้าควบคุมแผงอารมณ์ฉันน่ะซี...
แต่ก็ดีนะ... ที่มีคนมามองว่าเป็นอะไรที่น่ารักอย่างกระต่ายด้วย
 
ฉันทนไม่ได้อ่ะ
พิกซาร์ใจร้านมากเลยนะ
ทำงี้ได้ไงอ่ะ
เศร้าเกินไปละนะ
แค่เห็นสีหน้าสายตาปิ๊งป่องตอนนั้นฉันก็ไม่ไหวและ
 
ฉันว่าคนดูจะต้องหลงรักตัวละครอารมณ์ต่างๆทุกตัวและปิ๊งป่องมากกว่าตัวไรท์ลีย์เองแน่ๆ
ที่ญี่ปุ่นถึงกับเปลี่ยนชื่อหนังเป็น Inside Head ไม่ใช่ Inside Out
เออ ก็จริงของเขา
มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
 
ย้อนกลับมาดูตัวเองว่าทำไมถึงเศร้านักหนากับตัวละครตัวนี้
มันไปสะกิดต่อมอะไรของฉันหรอ
ไม่รู้อ่ะ
แต่ตอนที่ตัวละครตัวนี้โผล่มา
ตัวสีม่วงทำงานเลยนะ
มันต้องไม่น่าไว้วางใจ มันต้องไม่ดีแน่ๆ
มันต้องหลอกแน่ๆ
หวังอะไรหรือเปล่า
ฉันมีปมเรื่องการเชื่อใจค่ะ
ทั้งๆที่ไม่อยากมีเลยนะ
และยังมีอีกหลายปมค่ะ
 
แต่ดูไปดูมา ก็รักตัวละครตัวนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
รักทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักนี่ล่ะ
คิดว่าหน้าตามันก็ไม่ได้น่ารัก ออกตะหลอนๆด้วยซ้ำไป
แต่สุดท้ายมันเป็นตัวละครที่ฉันรักมากพอๆกะ sadness
 
น้องบอกว่าฉันเป็น fatness
ขอบใจมากๆ
เข้ากันได้ดี
 
ไม่เคยมีอารมณ์ออกจากโรงแล้วยังร้องไห้ต่อ
ปกติร้องในโรงแล้วก็จบ
นี่เดินออกมากะครอบครัว
นึกถึงฉากนั้นอีก แล้วก็ร้องไห้อีก จนต้องปาดน้ำตา
กลับมาบ้านหารูปปิ๊งป่องขึ้นอินสตาแกรม
เจอรูปนี้ก็ชอบมากแบบเศร้าๆ เลยเอามาทำโปรไฟล์พิค
ดูแล้วก็ยังร้องไห้อยู่
 
บรรดาผู้คนที่รักสิงห์อาจจะรู้สึกแบบนี้ตอนต้องสูญเสียเค้าไปก็ได้
ตอนที่ห้ามเอาไว้ไม่ได้
ตอนที่เราอยากให้เค้าอยู่ต่อ แต่เค้าอยู่ต่อไม่ได้
อยู่ต่อเลยได้ไหม...
แต่อยู่ไม่ได้อ่ะ
 
ในชีวิตเราลืมไปกี่เรื่อง โดนลบความทรงจำไปกี่เรื่องกัน
วันนี้ฉันเห็นรูปของเธอโดยไม่ตั้งใจ ใจข้างซ้ายก็ยังเต้นรัวได้อยู่เลย
นี่มันความรู้สึกอะไรกัน
แค่เห็นรูปเองนะ
แล้วมันก็จะสิบปีแล้วด้วย
ชาติที่แล้วเราไปสาบานอะไรกันไว้หรือเปล่า
ชาตินี้เราจะเจอกันอีกไหม
 
ฉันชอบตัวเองตอนเด็กมาก
ฉันคิดว่าเด็กคนนั้นน่ารักมาก
แข็งแรงมาก กล้าหาญมาก รีบให้เค้ากลับมาเร็วๆนะ
 
ทั้งๆที่ฉันอยากจะเป็น joy ฉันชอบความไม่ยอมแพ้ของเธอ
ชอบความคิดบวกของเธอ
เธอน่ารักมากๆด้วย
แต่ตอนหลัง ฉันก็ได้เรียนรู้ว่าให้ความเศร้ามีบทบาทบ้างก็ดีเหมือนกัน
 
ฉากที่ปิ๊งป่องต้องไป...
มันเศร้าไม่ไหวแล้ว
รถที่วิ่งได้คันเก่าๆ วิ่งจากเสียงเพลง มีพลังงานเป็นสายรุ้ง
รู้อยู่แล้วว่าต้องหันไปไม่เจอ
คนที่ถูกทิ้งไว้คนเดียว
คนที่จะต้องถูกลืมเลือน
มันไม่ไหวแล้วนะ
มันไม่ไหวจริงๆ
 
ฉันจำไม่ได้แล้ว
แต่มันก็ชวนคิด
ตอนเด็กๆฉันมีเพื่อนในจินตนาการแบบปิ๊งป่องบ้างหรือเปล่า
แล้วที่ตอนนี้เราคิดว่าเราไม่เคยมีเลย
เพราะความทรงจำเรื่องนั้นถูกลบหายเกลี้ยงแล้วหรือเปล่า
 
ฉันยังคงร้องไห้ขณะพิมพ์นี้
ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ฉันหลงลืมบางอย่างที่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ตัวหรือเปล่า...
 
เพี้ยนง่ะ
แต่ฉันเชื่อว่าเพื่อนสนิทฉันบางคนต้องเข้าใจแน่ๆ
นกกระจอกเทศน้อยที่เคยบอกฉันว่า ชอบคิดถึงเวลาตอนเด็กๆน่ะเฟิร์น
ชอบตอนเด็กๆ แต่คิดแล้วก็จะร้องไห้
ทั้งๆไม่มีใครตาย ไม่มีแฟน แฟนไม่ได้ทิ้ง ไม่ได้มีปัญหาหนักหนาที่ทำงาน
แต่ตอนนี้แมวป่วย
แต่สิงโตก็กลับมาแล้วล่ะ
 
อาจเพราะห้าคนไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม
หรืออะไรที่เปลี่ยนแปลงไปมากมายหรอ
ฉันอยากให้บ้านเราเป็นแบบนี้ตลอดไป รักกันตลอดไป
ไม่อยากให้พ่อแม่แก่ไปกว่านี้แล้ว
แต่มันก็ตลกสิ้นดี
เพราะทุกอย่างต้องเดินต่อไป
นี่คือสิ่งที่ทำให้เศร้ามั้ง
ฉันแค่พยายามหาสาเหตุของมันไปอยู่ตอนนี้...
 
มีคนเขียนในทวิตเตอร์ว่า ร้องไห้ให้ปิ๊งป่องเป็นวันที่สองแล้ว
ก็คงมีใครหลายคนเหมือนกันนะ ที่โดนปมเหมือนฉัน
แม้ปมนั้นจะคืออะไรก็ยังไม่รู้
อยากแนะนำให้ทุกๆคนไปดู
ไม่ว่าตอนออกมาจากโรงจะบ่นหรือจะชอบก็ตาม
 
อยากให้ครูอ้อยไปดูด้วยค่ะ
หนูว่ามันจะใช้ได้ดีกับการสอนในคลาสมากๆ
 
ตอนนี้ก็ไม่อะไรแล้ว 
ร้องไห้จนตาบวมอย่างเคย
ฉันอยากเป็นจอยจริงๆนะ
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าความสุขเกิดจากหลายๆอย่างรวมกัน
และพอโต ความสุขก็คือความสุขปนเศร้าด้วย
มันจึงดูสวยงาม
อยากดูภาคต่อจัง
 
ฉันว่า
มันเป็นหนังที่ดีจริงๆ
แล้วก็ทำให้ฉันเขียนอะไรออกมาซะเยอะ
ก่อนหน้านี้ก็อยาก
แต่ความขี้เกียจเอาชนะตลอด
 
ช่วงนี้เพื่อนฉันอาจจะไม่ค่อยดี อาการ
ตัวฉันเองก็ดูช่วยอะไรไม่ค่อยได้
แต่ขอให้พระเจ้าดูแลเขา ปลอบโยนเขา
ให้ความอบอุ่นแก่เขา
ให้เขายิ้มออกมาได้
 
วันนี้พระเจ้าก็ช่วยฉันไว้แต่เช้าเลย
ขอบคุณมากๆนะคะ
ฉันไม่เคยสงสัยในการมีอยู่ของท่านจริงๆ
 
ขอบคุณค่ะ 

Comment

Comment:

Tweet